Rating:6.5

Jasper’s high culinary ambitions didn’t materialize when we were there. This is a small, informal restaurant with the most open kitchen I have ever seen.
Author: Twan van de Kerkhof

We hadden er zin in. Er sijpelden goede berichten uit de keuken van Jaspers en er gingen zelfs geruchten over een nakende Michelin-ster.

We schoven aan een tafeltje in het midden van de smalle zaak, een pijpenla in de Amsterdamse Pijp, met riant zicht op de open keuken waar chef Jasper Videler met zijn kleine brigade aan het werk was. Hij kookte eerder in topzaken als La Rive, Inter Scaldes en Beluga. We bestelden zes gangen voor €68pp met bij elke gang een passend glas wijn a €7,50.

Eerst kwam er een amuse op tafel van parmezaan met daarop wat geitenkaas en wasabi. Het zout  van de kaas combineerde mooi met het pitje van de wasabi. De daarop volgende amuse van haring, gewassen in ijswater, smolt in de mond. Het eerste echte gerecht was een tartaar van zalm met daarbij ingelegde wortel , biet, olijven en chips van cassave. Mooie zalm, wat veel groenten in verhouding, niks mis mee, ook niet heel interessant.

Onze kelner, aan haast aandoenlijke jongeman van een jaar of twintig, schonk er een verdejo uit de Rueda bij, een Spaanse wijn die door hem hardnekkig Verdicchio (Italiaans) uit Rudea werd genoemd. Het zuurtje van de wijn ging aardig bij de zalm, maar werd totaal overvleugeld door het zoet in de groenten. Dat bleef het manco in het hele wijnarrangement: niks-mis-mee-wijnen die niet konden opboksen tegen wat er op het bord lag en op zichzelf te weinig interessant waren.

Het beste gerecht van de avond was een bouillabaisse met dorade, cannelloni en rozemarijnolie. De rozemarijn was duidelijk aanwezig zonder de vis weg te drukken; integendeel, het fluweel en het kruid tilden elkaar op. De vissoep was diep van smaak en de dorade heerlijk, het rolletje pasta overbodig.

Bij de bouillabaisse kwam een Roemeense wijn van een inheemse druif. Leuk, daar wilden we graag van proeven. Onze jonge vriend schroefde de verwachtingen hoog op door een vergelijking te trekken met Condrieu, de exclusieve wijn uit de Rhone van Viognier-druiven. De associatie met Viognier was terecht: ook die geur en smaak van peer (soms uit blik). Maar de kwaliteit kon niet tippen aan Condrieu. Leuk om een keer te proeven maar gewoon niet interessant.

Vóór de bouillabaisse hadden we twee gepocheerde oesters gehad met schuim van kokos, gember, laos, sereh en rode peper. Ze lagen mooi gepresenteerd onder hun witte dekentje op een schaal zwarte stenen met wat schelpen. De smaak was, ik durf het bijna niet meer te zeggen, niks mis mee.

Daarna kregen we krokante kip met pruimen, compote van appel en brioche. Het voelde even als een luxe kinderfeestje waar de kip met appelmoes op tafel kwam. Bij het uitstekende stoofpotje van biggenwang kwam weer een brioche; moet je niet doen Jasper, twee gangen achter elkaar. Daarbij een glaasje Crozes Hermitage, door onze vriend Hermitage genoemd.

Uiteindelijk hebben we een genoeglijke avond gehad en best goed gegeten. Onze hoge verwachtingen werden echter niet waargemaakt en het wijnarrangement was teleurstellend. De bediening was charmant maar heeft nog wat bijscholing nodig. Dit mag echt beter.

0 Comments

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

CONTACT US

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2019 European Leadership Platform

Log in with your credentials

Forgot your details?