Rating:8.5

Power cuisine in a glitzy environment. Food that definitely tickles all taste buds, but refrains from touching the soul.

Bij The Jane kom je niet zomaar binnen. Elke dag om 08:00 gaat het reserveringensysteem op de website open en kun je proberen een plek te bemachtigen voor een lunch of diner exact drie maanden later. Vaak kom je er niet doorheen omdat teveel mensen tegelijk proberen in te loggen. Slechts enkele tientallen gelukkigen per dag weten in Antwerpen aan tafel te komen.
Wie eenmaal binnenkomt, kan niet anders dan onder de indruk zijn. Een enorm lichtsculptuur strekt zijn honderd armen uit naar alle kanten. In zwart gehuld personeel draaft met borden en glazen door de voormalige kerk. Het plafond ziet eruit alsof er sinds de verbouwing niks aan is gedaan, maar het is zo bestudeerd slordig dat een binnenhuisarchitect er weken aan moet hebben gewerkt. Eentonige loungemuziek weerkaatst tegen de muren. Op de plek waar vroeger het altaar was, is nu het culinaire heiligdom waar chef Nick Bril en zijn witte brigade in een letterlijk glazen huis aan het werk zijn. Je hoort hen niet maar je ziet hen wel.
Alles aan The Jane, geesteskind van voormalig driesterrenchef Sergio Herman (Oud-Sluis), lijkt te zijn ingericht op indruk maken, van de inrichting tot de keuze van de wijnen: liever een magnum dan een gewone fles. In deze superdeluxe omgeving beginnen we met een glaasje Billecart-Salmon Brut Rosé: een spatzuivere champagne die een grapefruitschilletje door een bakje witte amandelen roert (€28 per glas!).
Bij The Jane eet je wat de pot schaft. De enige keuze is die tussen twaalf en veertien gangen. Dat aantal is overigens geflatteerd omdat elke amuse als een gang wordt meegerekend. De prijs voor veertien gangen is €145 en voor het wijnarrangement van acht glazen kun je kiezen tussen Essentials (€75) of Inimitables (€95).
De tweede amuse is een vitello tonnato. Oorspronkelijk ligt in deze Italiaanse klassieker het zacht gebraden kalfsvlees onder een wollig dekentje tonijnmayonaise. Hier is de saus van tonijn en kappertjes en worden er als finishing touch flinters van een gevriesdroogd kalfshart overheen geschaafd; meer gimmick dan toegevoegde smaakwaarde.
De truffel-sojavinaigrette in de volgende amuse is van een goddelijke aardsheid. Die komt over een chawanmushi, een Japanse hartige pudding, met wat coquille en zee-egel. Na de drie amuses hebben we al acht verschillende personeelsleden aan tafel gehad, die zeer correct en dienstbaar zijn maar ook zo snel weer weg dat we niet de kans krijgen om contact te maken. Opvallend is dat de enige man met een kleurtje de borden afruimt.
Het eerste officiële voorgerecht is arroz bomba, een ‘exclusieve rijstsoort’, zo wordt ons verteld, met erdoor ibéricoham, daarop een perfect stukje mul en wat lekker vettige varkenspoot, die wel een fijne structuur maar weinig smaak geeft aan het gerecht. De jus van ui en paprika is vol op smaak, zingt nog lang na in de keel en gaat wat over de rest van het gerecht heen. De manzanillasherry erbij is perfect.
De sherry doet het minstens zo goed bij het volgende gerecht van wilde oester, kimchi (klassieke Koreaanse fermentatie) van perillabladeren (een Koreaanse muntsoort), koolrabi en sap van koolrabi. Wat een weelderige frisheid aan smaken. Jammer is dat mijn lege glas na de arroz bomba genadeloos wordt weggehaald. Veel andere sommeliers hadden mij ongetwijfeld nog een slokje gegund, maar in The Jane is het wijnarrangement afgepast.
Het beste gerecht van de dag is langoustine, witte asperge, Reblochon en liquid salad. De asperges zijn knapperig en combineren als een droom met de zoetige ziltheid van het schaaldier en de romigheid van de kaas. De liquid salad blijkt een groene saus van verveine en doperwt, wat een frisse toon aan het gerecht geeft. Meer is beter geldt in dit geval: alle ingrediënten op één vork geven het beste resultaat. De Elzasser Riesling van Ostertag, in zo’n joekel van een fles, past er perfect bij.
Bij de griet met krab en tempura van bloemkool in een bouillon van strandkrab en dragon begint ons een patroon op te vallen. Alle gerechten zijn hoog op smaak, ze knallen erin. Ze zijn heerlijk maar het is steeds diezelfde dreun. Alsof bij een muziekstuk de hoorns en de bassen steeds voluit schallen, terwijl een tikje op de triangel of een zachte fluitsolo misschien meer teweeg zou brengen.
Bij een stukje zwezerik en wang van kalf komt albufera, een klassieke velouté met ganzenlever erdoor. De zilveruitjes geven een heerlijk knapperig en zuur tegenwicht aan de zachte wang en de krokante zwezerik. De artisjok ligt overbodig te wezen. Erbij drinken we een verrassende Californische Merlot-Cabernet Sauvignon, die zo sappig is dat we denken met een Pinot Noir van doen te hebben.
Bij gerecht nummer negen zijn we toe aan wat het hoofdgerecht wordt genoemd: een stukje lam met een saus van daslook en groene asperge, daarbij rondjes van polenta en Epoisses (kaas uit de Bourgogne) en een pot-au-feu van groentjes en meer lam. Lekker hoog op smaak, we hadden niet anders verwacht. De Barolo, u raadt het al, komt uit een magnum.
Ten slotte krijgen we nog vier toetjes. Eerst een cracker van olijf met daarop blauwe kaas en nashipeer. Je kunt er best mee aankomen als knetterluxe toastje op een verjaardagsfeestje, maar veel meer is het niet. Dan ijs van amandelmelk, mousse van Alunga-melkchocolade, structuren van rabarber en roos. De afsluiter is A Subtle Impact, een stuk chocola met pistache en rode biet, dat met een koperen hamer stuk wordt geslagen. Erbij komt een zakje zodat je wat over is mee naar huis kunt nemen. Weer een gimmick.
Om zes uur verlaten we de kerk na een lunch van 5,5 uur. We hebben heerlijke gerechten gehad, die fantastisch bereid waren, maar we zijn niet overdonderd (of misschien juist te veel).

0 Comments

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

CONTACT US

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Sending

©2018 European Leadership Platform

Log in with your credentials

Forgot your details?